Latest posts

Een mooi kerstverhaal voor iedereen die met Doen & Laten begaan is :-) (van het bestuur)

Hieronder zend ik jullie ter bezinning een kerstverhaal, wat wij in zekere zin met z’n allen toch mogelijk hebben gemaakt, in de randvoorwaarden zeg maar! _We knipperden met onze ogen_ _Toen ik aan kwam was alles donker. De electriciteit was uitgevallen. Ik kwam voor het mee eten bij een buurtmaaltijd, waar ik voor uitgenodigd was. Ik trof Johan, de vrijwilliger die gekookt had, in het donker aan tafel. Hij besprak de situatie met een paar deelnemers. “Zullen we het aflassen of gaan we door? Ik heb het eten net gaar gekregen” zei hij. ‘En het is nog redelijk warm.’  “Laten we dan gewoon gaan eten”  zeiden de anderen.  En toen werd er besloten om met kaarslicht te eten.  _ _En terwijl we elkaar niet goed zagen, werd het heel gezellig. En iedereen vond het eten heel lekker. Dit was een maaltijd, georganiseerd door ervaringscoaches: dat zijn mensen die na een periode van verslaving, psychiatrie of dakloosheid in hun leven nu lotgenoten coachen bij hun herstelproces. Ze doen dat heel alledaags. Tijdens zo’n buurtmaaltijd bijvoorbeeld: dat is elkaar ontmoeten, samen eten, heel vriendelijk en veilig, zonder dat iemand zich client of patient hoeft te voelen. Stigmaloos. _ _Na het eten gingen we verder met een thema-gesprek over ‘eenzaamheid’. Met zijn tienen vertelden wij elkaar wat voor een ervaring wij zelf hebben met eenzaamheid. Met een kaarsje midden op tafel. Het viel mij op dat er ontzettend goed naar elkaar geluisterd werd. En er werd niet door elkaar heen gepraat. Dat vond ik indrukwekkend. Deelnemers vertelden hele persoonlijke dingen. _ _Opeens floepte het licht weer aan. We knipperden met onze ogen, want we moesten er weer aan wennen. Licht in de duisternis. We waren er wel blij mee. We konden elkaar ineens weer heel goed zien. We hadden een bijzondere avond met elkaar gehad. Zonder professionele begeleiding. Mensen doen dit gewoon op eigen kracht, met elkaar. Dat maakt indruk op mij. Ik word er blij van. Het geeft mij hoop. In de duisternis beginnen mensen telkens weer opnieuw met elkaar. Dat is soms knipperen met je ogen. _ _Zalig Kerstmis!_