Snijden

Ik kom terug in Utrecht met de trein na een dag school. Ik ben moe, het was intensief vandaag. Ik haal de kinderen op van de opvang en doe wat ik moet doen als alleenstaande moeder. Eten maken, helpen met tanden poetsen, billen wassen en de kinderen naar bed brengen.
Ik help de jongste met zijn kleren uitrekken en voor ik het weet lopen de tranen over mijn wangen. Ik probeer mijn pijn nog even weg te slikken. Ik leg de kinderen op bed, het licht blijft nog een paar minuutjes aan, ze mogen even lezen.
“Mama, niet huilen.” Ik leg uit dat ik erg moe ben, dat mijn tranen niet hun schuld zijn. Mama’s zijn soms erg moe en dan huilen ze een beetje. Het licht aanlaten doe ik expres, dan komen ze niet uit bed en dat geeft mij een paar minuten om deze pijn te voelen.
Ik heb de afgelopen week 2 keer gesproken, om mijn verhaal te delen. Dan ben ik open en durf ik steeds meer van mezelf te laten zien. Ook de kwetsbare dingen waar ik me vroeger voor schaamde in actieve verslaving. Anders heeft het voor mij geen zin om mijn verhaal te vertellen.
Vandaag op school ben ik diep gegaan voor mijn gevoel. Ik heb voor het eerst mijn pijn uitgesproken over bepaalde trauma’s. Ik was trots op mezelf, ik wist niet dat ik zoveel durfde te voelen. Het voelt als een stap verder in herstel.
Ik kom thuis en knuffel mijn kinderen wat steviger. Ik wil me troosten door hun nabijheid. Ik doe mijn dingen nu even op de automatische piloot en het moment dat ik de kleren uittrek bij mijn jongste, is het moment waarop ik besef dat ik me leeg voel. Ik wil me niet meer zo voelen.
De volgende gedachte is “Ik moet mezelf snijden!” Ik schrik, de drang is zo intens en ik schakel direct. Wie kan ik bellen, wat moet ik doen? Is de buurvrouw thuis? Dan kan ik mijn messen bij haar afgeven. Terwijl ik mijn kind help met uitkleden en zijn pyjama aantrekken, flitsen deze gedachten door mijn hoofd.
Dan ineens het besef, hoe verdrietig is het dat ik mezelf wil snijden om te voelen dat ik leef. Ik voelde zoveel de afgelopen week. Mijn lesdag vandaag was misschien net even teveel. Ik weet nog niet hoe ik met dat gevoel moet omgaan, me leeg voelen. Deze manier van me leeg voelen is juist positief, het is omdat ik emotioneel aan het opruimen ben. Helaas lijkt het op dissociatie en het triggert oude coping.
Voor het eerst in mijn leven voel ik pijn omdat ik me besef dat die oude coping zo niet ok is. Deze drang om te snijden zodat ik voel dat ik leef. Ik was deze keer niet verdwaald in mijn hoofd, ik voelde alleen heel veel en daarna voelde ik even die leegte. Ik huil en deze pijn die ik nu voel is verdriet voor mijn oude ik. Ik huil om dat kleine meisje dat ooit had bedacht dat snijden de oplossing was.
Na een paar minuten droog ik mijn tranen, de drang om te snijden is weg. Het verdriet om mijn oude ik, in dit geval dat kleine meisje, mag er zijn. Het voelt als de volgende stap in herstel en ik ben vooral dankbaar voor dit besef en deze inzichten. Ik kan de pijn toelaten, ga er doorheen en ik durf het eindelijk los te laten.
De oude coping, dat past niet meer bij mij. Dat het van tijd tot tijd in mijn gedachten komt, is niet nieuw. Ik vecht er tegen of ik laat de gedachten toe en ik doe het niet. Het zijn gedachten, die komen en gaan. Het zijn momentopnames en ik weet dat ze voorbij gaan.
Ik vecht om de beste versie van mezelf te kunnen geven aan mijn kinderen. Ik had nooit van te voren kunnen bedenken dat ik mijn kinderen tegelijkertijd zo nodig zou hebben in dit proces. Na nog een laatste kus doe ik het licht uit op de kinderkamer. “Tot straks in dromenland.”

ECH training

E.C.H. staat voor Ervaring, Contact en Herstel.

Deze begrippen zijn toonaangevend wanneer je wilt werken in het veld van ondersteuning, gelijkwaardigheid en empowerment in de zorgsector. Het principe van peer-based herstel komt hierbij tot zijn recht. De cursus is interactief en bestaat vooral uit ervaringen opdoen in een veilige setting op basis van bestaande theorieën.

5 oktober starten we met de nieuwe ronde van de ECH training. Er is nog plek, meld je aan via doenenlaten2020@gmail.com of bel Phil 06-55363194

Sexwerker

Ik heb een beetje moeite met het woord sexwerker. Als ik het typ op mijn laptop, verschijnt er ook rood lijntje onder. Zelfs mijn laptop herkent het woord niet. Ik heb zelf 19 jaar in de prostitutie gezeten. Als ik het op die manier verwoord, heb ik er geen moeite mee om het te zeggen.
Het liefst zeg ik hoe het was, hoe het echt voelde voor mij. Ik speelde de hoer, met de nadruk op spelen. Op die manier kon ik mezelf voor de gek houden, wat ik was tenslotte geen hoer, ik speelde er eentje. Sexwerker wekt voor mijn gevoel de indruk of ik werk met sex.
Het was voor mij geen werk. Niet zoals ik nu aan het werk ben. Ik deed het omdat ik een verslaving moest bekostigen. Ik had het geld nodig en ik was afhankelijk van drugs. Dat gaf me zo’n machteloos gevoel, alsof een klant macht over me had. Hij had tenslotte geld en dat wou ik zo snel mogelijk hebben.
Ik had allerlei mindfucks bedacht om te overleven in die wereld. Het was puur voor mezelf om me staande te kunnen houden in een keiharde wereld. Ok, ik was zelf ook niet de makkelijkste, eerlijk is eerlijk. Ik verdoofde mezelf, schakelde mijn gevoel uit. Op die manier lukte het me om het spelletje te spelen, om het vol te houden.
Het was vernederend voor mij om avond aan avond te tippelen op de Europalaan. Dingen te doen met mannen die 9 van de 10 keer niet eens de moeite hadden genomen om zichzelf op te frissen. Ik heb ook in clubs gewerkt en achter het raam. Daar kon je je tenminste nog wassen.
Ik heb op 19 jarige leeftijd in Duitsland gewerkt, heb daar een pooier gehad. Ik werd zelfs door verkocht aan een andere pooier. Ik wist wat ik waard was, 20.000 Duitse mark. Dat gedoe daar in Duitsland is ook niet goed geweest voor mijn zelfbeeld. Ik heb er nog jarenlang nachtmerries over gehad.
En toen kwam na bijna 20 jaar het moment dat ik besloot te stoppen. Er groeide nieuw leven in mij en het werd tijd om andere keuzes te maken. Het fysiek stoppen met het werk was echt niet het moeilijkst, maar de strijd in mijn hoofd was zo zwaar af en toe.
Mijn lichaam was een ding geworden om geld mee te verdienen. Mijn hoofd zat vol met verhalen die ik mezelf had wijsgemaakt om te overleven. Hoe kan je van jezelf houden als je walgt van je lijf, als je je schaamt voor de dingen die je met je hebt laten doen voor een paar euro?
Het is me gelukt, anders had ik er niet over kunnen schrijven. Stukje bij beetje, kleine stapjes de goede kant op. Soms lukt het nog steeds niet helemaal in mijn hoofd, soms droom ik nog erover. Maar mijn lichaam wat ik eerst zo haatte, heeft me 3 prachtige kinderen gegeven.
Ik heb mezelf kunnen vergeven. Ik durf zelfs te zeggen dat ik me niet meer schaam. Ja, ik heb er ooit een gigantische puinhoop van gemaakt. Nu weet ik dat ik aan het overleven was. Ik was 16 jaar toen ik begon met de hoer spelen. Op die leeftijd kun je geen bewuste keuze maken met betrekking tot dat vak.
Waarom zeg ik dan dat ik de hoer heb gespeeld? Is dat geen stigma? Voor mij niet. Op deze manier kan ik het zien als iets dat achter me ligt. Door het zelf zo te benoemen, haal ik de macht weg bij een ander die slecht over me wilt praten.
Ik heb die oude Vanessa zo ontzettend lief. Soms zie ik ineens een stukje oud gedrag van mezelf. Ik kom mijn oude ik nog zo vaak tegen, zeker tijdens mijn opleiding. Door van mezelf te houden, zie ik het, accepteer ik het en kan ik het proberen los te laten. Vechten tegen mezelf is veel te vermoeiend. Het is wat het is.
En alle bedachte mindfucks rondom dat verleden? Het zijn goede verhalen geworden waar ik samen met anderen inmiddels om kan lachen. Dat is heel fijn om te mogen ontdekken, na al die jaren vol schaamte.
Geschreven 30 januari 2021