“Ik was je kwijt!”

16 oktober 2020
“Ik was je kwijt!”
Ik ontmoet iemand op mijn werk en we blijken een wederzijdse kennis te hebben. Op het moment dat ik haar naam hoor, zeg ik; “Ik was haar kwijt!” Ik geef mijn nummer, vraag of ze die wilt geven en ga verder met mijn werk.
De volgende dag heb ik een gemiste oproep van een nummer dat ik niet ken. Ik bel terug en het is mijn vriendin van vroeger, de wederzijdse kennis. Oh nu ik haar stem hoor, besef ik me pas hoe erg ik haar gemist heb. We spreken af voor de volgende dag.
Ik ga wat eerder weg van mijn werk om haar op te zoeken. Ze is nog actief in verslaving en ben heel bewust bezig met voelen. Ik vraag me af wat het met me doet om haar te zien. In de loop der jaren heb ik heel wat mensen verloren die actief waren in verslaving.
Soms was het een overdosis, soms raakten ze psychisch de weg kwijt. Soms ook door mijn eigen verslaving, omdat ik alleen maar bezig was met gebruiken. Ik was een tijdje mezelf kwijt. Drugs doet rare dingen met mensen en de schade die het veroorzaakt is niet altijd terug te draaien.
Ik bel beneden aan en er wordt niet opengedaan. “Sta je dan met je broodjes en beleg”, denk ik nog. Ik bel haar op, geen reactie. Ik loop om de flat om te kijken of ik haar zie, niemand is achter de flat. Ik ben bijna van plan om het op te geven, komt er een buurman aangelopen die opendoet voor me.
De liftdeuren gaan open en daar staat ze. “Ik dacht al dat jij het was”, zegt ze. “De bel doet het niet.” Ik kijk haar aan en ik zie nog steeds mijn lieve vriendin van vroeger. Haar “zijn” is nog te zien in haar ogen. Godzijdank, ze is er nog. Niet alleen fysiek, maar ook geestelijk.
“Ik heb je gemist, ik was je kwijt.” Normaal hadden we altijd op de een of andere manier contact. De laatste keer dat ze bij me was, was mijn oudste zoon geboren. Ze had allemaal leuke, praktische cadeautjes meegenomen.. Daaraan kon ik zien dat ze een echt moedertje kan zijn.
Ze wilt niet dat ik binnenkom. “Schaam je je voor mij?” vraag ik. “Nee” zegt ze, “Ik wil je niet in verleiding brengen. Er liggen overal spullen.” Kijk denk ik trots, dat is nou mijn vriendinnetje. Ze beschermt me nog steeds. Ik ben me bewust van wat ik voel en ze ziet het aan me. “Wat voel je?” vraagt ze. “Ik ben aan het voelen of ik trek heb, maar het is er niet.”
We besluiten dat het beter is om naar buiten te gaan. Achter in het parkje kunnen we rustig kletsen en voelt het voor ons allebei veilig. Na een half uurtje nemen we afscheid en ik ga terug naar mijn werk. Het voelt zo goed om haar weer even gezien te hebben.
Tijdens het koken app met iemand over deze middag. En zonder dat ik duidelijk uitleg wat het met me deed, adviseert ze me om de emotie toe te laten. Durf ik dat wel? Wat gebeurt er dan met me? Ik begin te huilen vanuit het diepst van mijn wezen.
Ik huil om de confrontatie die ik vanmiddag ben aangegaan, ook met mezelf. Ik huil om verdriet wat ik anderen heb aangedaan tijdens actieve verslaving. Ik huil omdat ik me des te meer besef dat verslaving zo diep kan zitten. Ik huil omdat ik dankbaar ben voor het leven wat ik nu heb. Ik huil tot ik geen tranen meer overheb en ik snik nog wat door…
Sinds onze ontmoeting zit ik in een andere fase van herstel. Verwerken is niet even een potje flink janken en doorgaan. Omdat ik nu kan voelen, kan huilen zonder mezelf te verliezen, voelt alles veel echter. Ik ben me veel bewuster van wat ik voel en durf het toe te laten.
Mijn liefde voor de ander stopt niet op het moment dat ze andere keuzes maken dan ik. Ook al komen we uit verschillende werelden, ons doel is hetzelfde. Ik hoef een ander niet af te wijzen om mezelf te beschermen. Ik mag nog steeds van haar houden en breng mezelf daarmee niet in gevaar. Het mooiste is, ik weet haar nu te vinden als ik haar wil zien.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.