Selecteer een pagina
December 2019

Jobmatcher van de gemeente.

Ik kreeg een mailtje. Er was een nieuw iemand de aangewezen persoon om mij te begeleiden. Ik had sinds 2013 een bijstandsuitkering en ik had al meerdere mensen ontmoet die bij de gemeente werkten. De gesprekken met haar waren het leukst van allemaal!

Ik kreeg te horen dat ik een doelgroepverklaring had waar ik geen recht op had. Deze had ik nodig voor de kinderopvangtoeslag. Ik had al ruim 4 jaar een doelgroepverklaring waar ik officieel geen recht op had. Maar gelukkig zagen de mensen die ik voor haar sprak bij de gemeente wel de noodzaak van mijn arbeidsmatige activering bij de 5050 store.

Het is best een dingetje om binnen 5 jaar tijd te stoppen met gebruiken, stoppen met de prostitutie, trauma’s een plekje geven, 3 kinderen te baren, 2 keer te verhuizen, schuldsanering af te ronden, 3 cursussen te volgen en leren hoe het eraan toe gaat in het “normale leven”.

Ik moest op gesprek komen bij de gemeente. Ik zat daar met de jongste op schoot, die was net 5 weken oud. Het gesprek begon meteen lekker. Mijn jobmatcher stelde zich voor en vertelde dat ze affiniteit had met de doelgroep. Ik behoorde ineens niet meer tot de afdeling bijzondere doelgroepen, maar tot de doelgroep alleenstaande ouders. Kennelijk ging het te goed met me en was ik niet meer bijzonder.

Ze zei ook dat sinds ze zelf moeder was, de doelgroep beter begreep. “Oh zei ik, je bent ook een alleenstaande moeder!” Dat was niet het geval. Ik moest aan het werk van de jobmatcher en ik zei dat ik dan een opleiding wilde doen in de zorg op hun kosten. Dat kon niet. Er werd mij letterlijk gevraagd, “Hoe realistisch bent u?” “Nou, zei ik, ik dacht serieus dat ze een mensen tekort hadden in de zorg en dat ik misschien iets kon betekenen.”

Ik vervolgde het gesprek met de vraag of ze mijn dossier wel had gelezen. Hoe realistisch ben jij, dacht ik. Ik heb 19 jaar in de prostitutie gezeten. Ik vroeg haar: “Wat zet ik dan op mijn cv? Dat ik goed ben in condooms omdoen?” Ik kon een training krijgen in het maken van een cv via de gemeente. “Oh, daar leren ze me dan hoe ik een gat moet vullen van 19 jaar op mijn cv?” Dat gat is niet meer te vullen, dacht ik nog.

Ik zal je de rest van het gesprek besparen. Uiteindelijk kreeg ik een mailtje van een goede vriend met de aanmoediging om te solliciteren en heb ik inmiddels mijn droombaan! De dame van de gemeente kan een kruisje achter mijn naam zetten, ik ben immers uitgestroomd naar een betaalde baan. En ik, ik begin morgen met een opleiding bij Zadkine, de BGE.

Hoe realistisch ben ik? Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om mijn hart te volgen. Ik heb doelen voor ogen en stapje voor stapje kom ik dichter bij mijn doelen.

Hoe realistisch ben ik? Realistisch genoeg om te weten dat ik niet naar andere moet luisteren als ik iets wil bereiken in dit leven!

#mijnlevenbegonpastoenikstopte

 

 

 

afbeelding blog jobmatcher